Home » Ειδησεις Πειραια » Γιάννης Κουνέλλης, Πειραιάς, 23 Μαρτίου 1936 – Ρώμη,16 Φεβρουαρίου 2017
Γιάννης Κουνέλλης, Πειραιάς, 23 Μαρτίου 1936 – Ρώμη,16 Φεβρουαρίου 2017
Από την έκθεση στο Φ/Γ πλοίο Ιόνιον ,λιμάνι Πειραιά, 1994

Γιάννης Κουνέλλης, Πειραιάς, 23 Μαρτίου 1936 – Ρώμη,16 Φεβρουαρίου 2017

«Γεννήθηκα σε μια πόλη μέσα στα τείχη της Αθήνας, στην Καστέλλα, και ζω πάλι σε μια πόλη μέσα στα τείχη, στη Ρώμη. Στην Καστέλλα πηγαίνω κάθε φορά που έρχομαι στην Ελλάδα. Όταν έφυγα, δεν ήταν για να γυρίσω. Ήταν για να συνεχίσω το ταξίδι. Πάντοτε. Μέχρι το τέλος. Θα μου πείτε: στο τέλος, φυσικά, υπάρχει και η Ιθάκη…. Η Ιθάκη, όμως, είναι παντού. Είναι όπου το ορίσεις, είναι όπου νομίζεις, αρκεί να ξέρεις ότι «αυτή εκεί είναι η Ιθάκη».
Η γενέθλια πόλη του, ο Πειραιάς τον θυμήθηκε από ελάχιστα ως καθόλου αλλά αυτό λίγη σημασία έχει για έναν άνθρωπο του διαμετρήματος του Γιάννη Κουνέλλη που αποτελεί πρόσωπο αναφοράς στην παγκόσμια τέχνη. Άλλωστε ο Πειραιάς περί άλλων τυρβάζει…
Στην Ελλάδα μου αρέσει να έρχομαι κάθε τόσο, αυτό είναι αλήθεια, μου αρέσει να έρχομαι και χωρίς λόγο, αλλά δεν είναι δυνατόν να γυρίσω οριστικά. Και στο σπίτι στην Ύδρα δεν πηγαίνουμε πια τόσο συχνά. Εδώ, στην Ελλάδα, έχω πάντα τους φίλους μου. Και είχα περισσότερους. Έφυγαν. Θέλω να ζω σε ένα κέντρο. Κέντρο για μένα είναι αυτό που διαλέγει κανείς ως κουλτούρα. Όσο και να αλλάξουν, να μετατοπιστούν τα κέντρα του κόσμου, ο Παρθενώνας θα είναι πάντα ένα κέντρο, όπως και η Ρώμη. Τα ανθρώπινα μέτρα, πάνω στα οποία είναι φτιαγμένος ο Παρθενώνας, και ο ουμανισμός στην Ιταλία. H Nέα Yόρκη δεν είναι πια κέντρο, το Παρίσι έχει πάψει προ πολλού. Η ιδέα μπορεί να υπάρχει ως κέντρο. Μια ιδέα που πηγαίνει από την αρχή έως το τέλος. Και, φυσικά, ο άνθρωπος».
«…Οπωσδήποτε η πολιτική είναι σε μεγάλη παρακμή. Δεν μπορώ, όμως, να σκεφτώ το τέλος της πολιτικής, με την έννοια της πόλης. Αν εκλείψει, μιλάμε για δικτατορία. Και υπάρχουν πολλές δικτατορίες. Όχι μόνο στρατιωτικές αλλά και τραπεζιτικές, για παράδειγμα. Εγώ κάθε φορά που υπάρχουν εκλογές πηγαίνω να ψηφίσω. Γι’ αυτό και θεωρούμαι πολίτης.»
«Στην Ελλάδα, όταν ήμουν μικρός, είδα και τρομακτικά πράγματα που δεν εμπνέουν έναν νέο. Τον πόλεμο, τον Εμφύλιο… Η Ελλάδα μου έδωσε τον φόβο. Εγώ, όμως, τον εκμεταλλεύομαι τον φόβο. Την αξία του. Ο φόβος είναι σαν τον πηλό. Και πρέπει να τον πλάσεις. Είναι η αρχή κάθε παραγωγικής ιδέας. Σου εντείνει τη διάθεση να τον μεταλλάξεις και στο τέλος μπορείς να φτιάξεις το καινούργιο. Και ίσως οι άλλοι έχουν ανάγκη από τον μεταπλασμένο φόβο, και μάλιστα δοσμένο από κάποιον που έχει φοβηθεί. Μήπως οι μαύρες εικόνες του Γκόγια δεν είναι ο πλασμένος φόβος που γίνεται γλώσσα και στη συνέχεια ελευθερία;» (συνέντευξη στη Σόνια Ζαχαράτου, 2010).

Ως καλλιτέχνης, τι «κουβαλάτε» απ’ αυτό που λέμε Ελλάδα; Τ’ αρώματα, όχι τις φόρμες! Τα όσπρια, τον καφέ, τα τσουβάλια…
―Όλα αυτά τα συναντάμε στο έργο σας.. Αυτό είναι αλήθεια.. Όλα. Πώς αλλιώς θα μπορούσε να γίνει; Αυτά είναι τα παιδικά μου χρόνια.
―Πού γεννηθήκατε; Γεννήθηκα και μεγάλωσα στον Πειραιά. Κατάγομαι όμως από τη Μυτιλήνη. Δεν πήγα όμως ποτέ στη Μυτιλήνη. Γεννήθηκα στην Καστέλλα το 1936… Τελείωσα το Δημοτικό και πριν τελειώσω το Γυμνάσιο παντρεύτηκα κι ήρθα στη Ρώμη.
Για το δικό μας Γιάννη Κουνέλλη , που έφυγε σαν χθες!

About kymaeditor

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

13 − 2 =