Η βιομηχανία της φιλανθρωπίας.

Γράφει το Πειραϊκό Κύμα.

Είναι εντυπωσιακό το πως φορείς ποικίλων κατευθύνσεων οργανώνουν φιλανθρωπικές συναντήσεις και παροχή αγαθών σε οικονομικά αδύναμους πολίτες. Και όσο ζυγώνει το Πάσχα τα επεισόδια είναι πολλά.Χωρίς να υποτιμούμε καθόλου την αξία των βασικών αγαθών, όλο αυτό δημιουργεί σίγουρα ένα κλίμα θλίψης και προβληματισμού.
Η ευζωία σίγουρα δεν εξασφαλίζεται με μερικά τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης ούτε με ένα πιάτο φαγητό. Πρακτικά αυτό δεν εξασφαλίζει ούτε την επιβίωση καλά καλά. Επίσης η αξιοπρέπεια δε μπορεί να διατηρηθεί μπροστά σε ουρές συσσιτίων, συνεντεύξεις επαϊόντων και αδηφάγες τηλεοπτικές κάμερες.Η αξιοπρέπεια είναι στενά συνδεδεμένη με την οικονομική ανεξαρτησία.
Παράλληλα η προσφορά οφείλει να είναι αθόρυβη , σαν την πρόζα: πολλή οργάνωση και λίγα λόγια! Κάτι που πραγματικά δεν υπάρχει στην εποχή του θορύβου που διανύουμε.
Το πιό εντυπωσιακό βέβαια είναι ότι φορείς όπως η Εκκλησία ή η τοπική αυτοδιοίκηση μπορούν να προσφέρουν εργασία σε μέλη οικονομικά αδύναμων οικογενειών ενδεχομένως με έναν έλεγχο στη διάθεση των οικονομικών πόρων. Όπως λέει και μία λαϊκή κινέζικη παροιμία’αν δώσεις σε κάποιον ένα ψάρι , θα φάει μία φορά, αν τον μάθεις να ψαρεύει θα τρώει κάθε μέρα’. Δεν το κάνουν όμως…
Μήπως αυτή η κατευθυνόμενη ΄βιομηχανία φιλανθρωπίας είναι από μόνη της μια δεξαμενή εξουσίας, ψήφων και υποτέλειας; Ένα ερώτημα θέτω!