Κύπρος:43 χρόνια μετά!

Επειδή τα γεγονότα της Κύπρου επηρέασαν και επηρεάζουν την Ελληνική και Διεθνή Πολιτική λλά κυρίως επηρέασαν το μικρόκοσμο εκατοντάδων χιλιάδων οικογενειών που είτε είτε έμειναν ανέστιοι, είτε θρήνησαν στρατιωτικούς και στρατιώτες  είτε περιμένουν ακόμα αγνοούμενους!  Κύπρος 43 χρόνια μετά, με ένα κείμενο του συγγραφέα Κώστα Χατζηαντωνίου                                                                                                                         ‘ΞΗΜΕΡΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑ
Θα ξημερώσει πάλι η μέρα εκείνη που «η φριχτή λέξη με φωτιά στον ουρανό εγράφη». Η μέρα που εσείς, νέοι τότε, με υγεία που βρόνταγε πόθους, δεν λογαριάσατε μήτε την προδοσία μήτε τη λογική μα τρέξατε στης Κερύνειας τις ακτές και του Πενταδάχτυλου τα μονοπάτια για να δώσετε τη ζωή σας. Άντρες θερισμένοι άνανδρα, με ανοιχτά μάτια να κοιτάτε τον αίτιο, ίσκιοι άοπλοι, θυσία ιερή, σφάγια άγια που ναός λατρείας μόνο σε σάς πρέπει. Θα το νιώσατε βέβαια πώς το όνειρο είχε γίνει εφιάλτης πριν δείτε την τελευταία λάμψη, σας φαρμάκωνε που μονάχα συντρίμμια, απομεινάρια ζωής θ’ αγκάλιαζε πια των Αχαιών η ακτή. Εσείς βέβαια λυτρωθήκατε, ενωθήκατε με την πιο ακέραιη Ένωση, με την οριστική ελευθερία, τον Θάνατο και αφήσατε εμάς να ζούμε εδώ, υπήκοοι της στρατιάς της ήττας, να σέρνουμε τα βήματά μας, θύματα από τη μια των πατριδοκάπηλων που ένας τους δεν αυτοκτόνησε και συνεχίζουν τους δεκάρικους για να κατασιγάζουν τις ενοχές τους, θύματα από την άλλη των εκφυλισμένων που σκυλεύουν την πατρίδα και περιμένουν στην ουρά για ένα ξεσκλίδι εξουσίας όταν δεν βουλιάζουν στον άρρωστο εγωισμό τους. Κι ίσως, τολμώ να πω, ήσασταν τυχεροί που δεν ζήσατε τον ξεπεσμό που μας περίμενε, στην πολιτεία που γέννησε το αίμα σας. Μόνο να, μερικές ώρες μας πνίγει η διπλή αηδία –ξέρετε για ποιους μιλώ– και λέμε πως σας χρωστάμε κάτι. Εκείνο το σύνθημα πως «τα σύνορά μας είναι στην Κερύνεια», εκείνο το δάκρυ του γονατισμένου στην Αμμόχωστο γέροντα καθώς περνούσανε τα παιδιά της ΕΛΔΥΚ, εκείνη την υπόσχεση που καμιά σκοπιμότητα σταδιοδρομίας δεν θα μας κάνει να απαρνηθούμε. Εμείς δεν θα σας ξεχάσουμε. Πιστοί στις χίμαιρες τις πρώτες «και σαν πορφύρα νιώθοντας χλευαστικιά πως ρέει/ την ανοιχτή [θα δείχνουμε] μάταιη πληγή στον ήλιο», σίγουροι πως οι φουντωμένοι θόλοι των δένδρων του Πενταδάχτυλου θα χαρίζουνε κάποτε τον ειρηνικό ίσκιο τους στους διαβάτες καθώς θα κάθονται ν’ ανασάνουν την αποσπερνή δροσιά, ύστερα από την πολύωρη λαύρα, τότε που τα λόγια μας θα είναι στεφάνια τιμής για τη θυσία σας κι όχι της καταστροφής πικρά επιμνημόσυνα.’