27η Ιανουαρίου, ημέρα μνήμης για τα θύματα του Ολοκαυτώματος.

«Μια νύχτα που μόνος επισκέφθηκα το απελευθερωμένο πια στρατόπεδο του Άουσβιτς, κυκλοφορούσα στους έρημους δρόμους του μαρτυρίου, ένα μήνυμα έφθασε ως την καρδιά μου. Καθώς σήκωσα το βλέμμα, αντίκρισα το άπειρο πλήθος των άστρων που τώρα λαμποκοπούσαν, γιατί δεν τα σκέπαζε πια ο καπνός της καύσης των πτωμάτων με τη φρικιαστική του οσμή».

«Κάθε άστρο, έγινε τότε, στα μάτια μου, η χαμένη ψυχούλα ενός αθώου βρέφους, παιδιού, ενήλικου, ηλικιωμένου, μητέρας ή αναπήρου!»

«Κάποια δροσοσταλίδα έπεσε στο πυρακτωμένο μέτωπό μου: ένα δάκρυ του Θεού για τούτες όλες τις αδικοχαμένες υπάρξεις. Κι ήταν σαν να μου μηνούσε τούτο το θεϊκό δάκρυ μια προσταγή: δεν πρέπει να ξεχαστούν!».

Με αυτά τα λόγια στην εισαγωγή του βιβλίου του «Έζησα τον Θάνατο», ο Χάιντς Σαλβατώρ Κούνιο, ο «αριθμός 109565», που σε ηλικία 15 ετών βρέθηκε κρατούμενος στα στρατόπεδα θανάτου Άουσβιτς-Μπίρκεναου, διατρανώνει με τον πλέον γλαφυρό και πειστικό τρόπο γιατί επτά δεκαετίες μετά το Ολοκαύτωμα, τα φρικιαστικά εγκλήματα της ναζιστικής μηχανής θανάτου δεν πρέπει να ξεχαστούν.

Θέλοντας να κρατήσουν τη μνήμη αυτή ζωντανή, για να μην επαναληφθούν αυτά τα ειδεχθή εγκλήματα «ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ», το 2005, τα Ηνωμένα Έθνη καθιέρωσαν την 27η Ιανουαρίου ως Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Ολοκαυτώματος, τα θύματα της Σοά (Shoa), της καταστροφής όπως υποδηλώνει ο όρος στην εβραϊκή γλώσσα.