Αύριο αναμένεται η απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου επί ενός ζητήματος με άμεσο και βαθύ κοινωνικό αποτύπωμα – του τρόπου εκτοκισμού των δικαστικών αποφάσεων υπαγωγής στον ν. 3869/2010. Πρόκειται για κρίση που αφορά στη βιωσιμότητα περίπου 200.000 δικαστικών ρυθμίσεων, οι οποίες αποτέλεσαν, επί μία ολόκληρη δεκαετία, το τελευταίο ανάχωμα προστασίας για τα υπερχρεωμένα φυσικά πρόσωπα.
Στον πυρήνα της εκκρεμότητας βρίσκεται το ερώτημα πώς και επί ποίου αντικειμένου υπολογίζεται ο τόκος στις αποφάσεις υπαγωγής στον ν. 3869/2010. Κατά την άποψη των δανειοληπτών, οι αποφάσεις αυτές δεν αναπαράγουν τη συμβατική σχέση δανείου, αλλά ανασυντάσσουν δικαστικά την ενοχή, θεμελιώνοντας ένα νέο, αυτοτελές καθεστώς καταβολών, αποκομμένο από τη λογική της τραπεζικής κερδοφορίας και προσαρμοσμένο στις πραγματικές δυνατότητες του οφειλέτη.
Για τους δανειολήπτες που υπήχθησαν στον ν. 3869/2010, η θετική δικαστική απόφαση δεν αποτέλεσε απλώς μία ευνοϊκή ρύθμιση, αλλά όρο κοινωνικής επιβίωσης. Επέτρεψε τη διάσωση της πρώτης κατοικίας, την αποφυγή του κοινωνικού αποκλεισμού και τη σταδιακή οικονομική επανένταξη ανθρώπων με αποδεδειγμένη αδυναμία. Ο τρόπος εκτοκισμού καθορίζει αν αυτή η προοπτική παραμένει ζωντανή ή αν μετατρέπεται εκ των υστέρων σε νέα παγίδα υπερχρέωσης.
