Το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο ανακοίνωσε προ ημερών το Νέο Κανονισμό του μνημειακού χαρακτήρα της Ύδρας με έμφαση στα τραπεζοκαθίσματα. Η βασική στόχευση πίσω από την απόφαση είναι η αύξηση της λειτουργικότητας του οικισμού και η αισθητική των κοινόχρηστων χώρων , όπως αναφέρει το ΚΑΣ
Η Ύδρα είναι αναμφισβήτητα η βασίλισσα του Αργοσαρωνικού, μοναδική, σαρωτική μερικές φορές με την ομορφιά της αλλά και την τάξη της , παρά τις ιδιαιτερότητες κα τις δυσκολίες του οικισμού. Οι κάτοικοι έχουν προσαρμόσει τα δεδομένα του τόπου τους στη λειτουργικότητα. Έτσι παντοπωλεία υπάρχουν στο λιμάνι αλλά και στα υψώματα του οικισμού ώστε οι κάτοικοι να αποφεύγουν τις άσκοπες και κουραστικές μετακινήσεις . Οι ασθενείς εξυπηρετούνται από απλό φορείο που μεταφέρεται στα χέρια. Τα γραφικά καφενεία της παραλίας αφήνουν πολύ ελεύθερο χώρο διέλευσης ακόμα και τις ημέρες που το νησί φιλοξενεί πολλές χιλιάδες επισκεπτών. Άλλωστε για αυτή την αισθητική η Ύδρα είχε πρώτη πανελλαδικά απαγορεύσει τις φωτεινές επιγραφές σε όλο τον οικισμό και είχε επιβάλει ομοιομορφία στις τέντες των καταστημάτων , επί δημαρχίας Κώστα Αναστόπουλου. Συνεπώς είχε τον τρόπο και την πρόθεση να αυτορυθμιστεί και να διατηρήσει το χαρακτήρα της -και το έκανε
Οι οικισμοί όμως είναι ζωντανοί και έτσι οφείλουν να διατηρηθούν για να μη γίνουν κουφάρια . Η Ύδρα δε μπορεί να στηρίζει την ύπαρξη της μόνο στις καρντ ποστάλ και στην κρουαζιέρα, καθώς στο νησί υπάρχει και ο χειμώνας. Υπάρχουν και οι φοιτητές της σχολής Εμποροπλοιάρχων. Η λογική λέει ότι για να επιβιώσουν οι μόνιμοι κάτοικοι πρέπει να λειτουργούν οι επιχειρήσεις. Το κόστος των ενοικίων είναι πολύ υψηλό, απόδειξη ότι τα τελευταία χρόνια υπάρχουν κλειστά καταστήματα προβολής στην προκυμαία, πράγμα που σημαίνει ότι για να επιβιώσει μια επιχείρηση έχει ανάγκη τα τραπεζοκαθίσματα στον εξωτερικό χώρο.
Όσο για τα Κανόνια που θεωρούνται δικαίως εμβληματικό τοπόσημο για την ιστορία αλλά και σύγχρονη ζωή του νησιού είναι πραγματικά η επιτομή της λειτουργικότητας του κοινόχρηστου χώρου. Η οικογένεια Ράμπια με πολυετή εμπειρία στη φιλοξενία υψηλών απαιτήσεων έχει ασφαλώς τραπεζοκαθίσματα (αφού ο εσωτερικός χώρος του περιπτέρου έίναι ελάχιστος) αλλά με αισθητική και χώρο διέλευσης και παραμονής επισκεπτών προς όλες τις κατευθύνσεις όλο το 24ωρο. Προς τί λοιπόν τόση συζήτηση; Πού θα εξυπηρετηθεί ο επισκέπτης αν ο μνημειακός χαρακτήρας μείνει γυμνός, χωρίς φαγητό, σνακ, καφέ , εξυπηρέτηση και ασφαλώς μια καρέκλα με θέα;
Και πως δεν ενοχλείται το μνημείο από τις επεκτάσεις των λιμενοβραχιόνων για να δένουν τα σκάφη, από τα απορριματοφόρα που κινούνται σε ώρες αιχμής , από τα πλοία της ακτολοΐας και της κρουαζιέρας που θολώνουν τον ουρανό με τεράστιες ποσότητες ρύπων σε λίγα λεπτά αλλά θίγονται από τα υποδειγματικά μαγαζιά νοικοκυραίων Υδραίων και τις καρέκλες τους;
Μήπως βλέπουμε το τυρί και δεν έχει φανεί ακόμα η φάκα;
