Μελίνα Μερκούρη χωρίς συστάσεις…

“Τον Πειραιά τον λατρεύω για πολλούς λόγους. Ο Πειραιάς μ’έφτιαξε, στον Πειραιά χρωστάω τα πάντα, το «Ποτέ την Κυριακή», την ύπαρξη του πολιτικού μου βίου στην Ελλάδα.”…”Το μέρος ήταν γεμάτο με σπασμένα γυαλιά αλλά ο ήχος του μπουζουκιού που δεν τον είχαν ξανακούσει ποτέ τρέλανε τον κόσμο. Ήταν αδύνατον να μείνουν ακίνητοι. Ο διευθυντής του φεστιβάλ των Καννών στεκόταν μ’ανοιχτό το στόμα και κοίταζε εφτακόσιους ανθρώπους, με μαύρη γραβάτα, διασημότητες με τουαλέτες, αξιωματούχους, διπλωμάτες, να χοροπηδάνε στο ρυθμό της μουσικής πάνω σ’έναν ωκεανό από σπασμένα γυαλιά”.

…”Ήρθε ο Παπανδρέου και μου ζήτησε να κατέβω, πού; Στην Β’ Πειραιά. Τα έχασα. Λέω: “Εγώ είμαι Αθηναία. Εγώ έχω εδώ πέρα τις ρίζες, του παππού, του μπαμπά, τους ανθρώπους… Στην B’ Πειραιά;”. “Μα, μου λέει, τη Β’ Πειραιά την έκανες γνωστή σε ολόκληρο τον κόσμο. Είναι τα παιδιά του Πειραιά”. Πανέξυπνος. Και με στέλνει στην Β’ Πειραιά. Πάω στη Β’ Πειραιά και εκεί πρέπει να είσαι αντράκι, που λέμε, δεν χωρατεύουνε οι άνθρωποι, έχουνε τη μεγαλύτερη αλήθεια και τη μεγαλύτερη σοφία. Έρχονται από τη Μικρά Ασία, πού είναι σημαντικό πράγμα.”

Η Μελίνα έφυγε σαν σήμερα και το κενό που άφησε στον πολιτισμό και στην Ελλάδα, δυσαναπλήρωτο!