Ο φίλος του Ασπροπάρη κυρ Μήτσος…

Ο κυρ Μήτσος (Δημήτριος Καραφλιάς), γεννηθείς το 1925, πέρασε όλη του τη ζωή στο χωριό Άνω Κλειδωνιά της Κόνιτσας, στα όρια με το Ζαγόρι. Μαζί με την αγαπημένη του σύζυγο, την κυρά Ουρανία, διατηρούσαν όλη τους τη ζωή, εκτός από τα τελευταία χρόνια που δυσκολεύονταν λόγω ηλικίας, ένα ωραίο κοπάδι με γίδια, τα οποία έβγαζαν για βοσκή, ως επί το πλείστον στις παρυφές του φαραγγιού του Βοϊδομάτη, παλεύοντας νυχθημερόν με τα στοιχεία της φύσης.

Όπως και οι υπόλοιποι συνομήλικοί του, ο κυρ Μήτσος είχε ζήσει μια εποχή που τα Κουκάλογα (οι Ασπροπάρηδες) ήταν μέρος της καθημερινότητάς τους, αφού τότε στο φαράγγι του Βοϊδομάτη, αλλά και έξω από αυτό, υπήρχαν αρκετές θέσεις όπου φώλιαζαν οι σπάνιοι αυτοί γύπες.

Αγνός άνθρωπος του βουνού, ήξερε τον ρόλο των Κουκάλογων στη φύση και τα περίμενε κάθε χρόνο με αγωνία να εμφανιστούν στον ουρανό της Κλειδωνιάς μετά την 25η Μαρτίου και να θέσουν ένα οριστικό τέλος στον δριμύ χειμώνα και στον απρόβλεπτο καιρό του πρώτου μήνα της άνοιξης.

Ο κυρ Μήτσος έζησε και την εποχή που τα Κουκάλογα άρχισαν σιγά σιγά να χάνονται και δεν μπορούσε να κρύψει τη στενοχώρια του για το φτώχεμα της φύσης και του πλούσιου και πολυσύνθετου αγροτικού τοπίου, μέρος του οποίου άλλωστε ήταν –και αισθανόταν– και ο ίδιος.

Με την απώλεια αυτών των τελευταίων ανθρώπων του παλιού καιρού, που ήταν απόλυτα εναρμονισμένοι με τη φύση, χάνεται οριστικά ο κρίκος που μας συνέδεε με το παρελθόν, αλλά νιώθουμε –τουλάχιστον- ευτυχείς που τους προλάβαμε και μας μετέφεραν τις γνώσεις τους για τη σοφία της φύσης και τον χρηστό τρόπο «εκμετάλλευσης» -με την καλή έννοια- του περιβάλλοντος.

Πηγή:Ορνιθολογική Εταιρεία