(Όλα)ν, όσα αφήνουμε για ένα αύριο που δε θα ‘ρθει ποτέ…

«Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών, σε σκοτωμένες ώρες που θα τις θάβουμε μέσα μας, μέσα στις σπηλιές του είναι μας, στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας, και τις μπαζώνουμε με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν “αξίες”, σαν “ηθική”, σαν “πολιτισμό”. Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών, αφήνουμε τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά πράγματα…Όλα, όλα τα αφήνουμε για το αύριο που δε θα ‘ρθει ποτέ…» Χ.Μ.

Στο πλοίο που συνδέει τον Πειραιά με την Αίγινα, λαμβάνει χώρα μια παράσταση με έμπνευση από αλήθειες που διατυπώθηκαν από τον Χρόνη Μίσσιο, μια ωδή σε όσα δεν τολμήσαμε: στις επιθυμίες που μείνανε μισοειπωμένες, στις λέξεις που δε βρήκαν ποτέ στόμα για να ειπωθούν, στα βλέμματα που στράφηκαν αλλού. Σε όλα εκείνα που δεν ζήσαμε — αλλά και σε όσα μπορούμε ακόμη να ζήσουμε.

Δεν πρόκειται απλώς για ένα οικείο μας ταξίδι, αλλά για μια εμπειρία. Για μια Κίνηση. Για μια Μετάβαση. Για μια επιστροφή. Για μια Αναχώρηση χωρίς προορισμό. Ένα ταξίδι που δεν γίνεται πάντα για να φτάσεις, αλλά για να χαθείς λίγο. Εκεί θα συναντήσουμε έναν εαυτό που πήρε άλλη διαδρομή, που βρίσκεται σε άλλη φάση, που ζει μια άλλη ζωή, που φωτίζεται κάτω από άλλο φως.

Ο σκηνοθέτης της παράστασης, Μάριος Κακουλλής, σημειώνει: «Η σκηνή (και ο κόσμος της) γίνεται χώρος ρευστός, που αιωρείται κάπου ανάμεσα σε λιμάνια, μνήμες και φαντασιώσεις. Φράσεις, κείμενα και εικόνες από τη ζωή και το έργο του Χρόνη Μίσσιου θα τροφοδοτήσουν τον πυρήνα της παράστασης, θα φωτίσουν το άρρητο, θα σταθούν δίπλα σε όσα δεν ειπώθηκαν, αλλά επέμειναν. Και η παράσταση, μια χειρονομία προς το άπιαστο.»