Πώς ένα βράδυ σαν σήμερα «έγινε της Πόπης» – Όταν 11 άνθρωποι πνίγηκαν χωρίς λόγο

Ήταν μια μέρα σαν σήμερα 27 Νοεμβρίου του 1934· βράδυ… Το καράβι «Πόπη» είχε αποπλεύσει από το λιμάνι του Πειραιά με δρομολόγιο : Σύρο, Παροικιά και Νάουσα της Πάρου, Νάξο, Φολέγανδρο, Σίκινο, Ίο, Σαντορίνη (Οία και Αθηνιό), Ανάφη, Αμοργό (Κατάπολα και Αιγιάλη), Σχοινούσα, Ηρακλειά, Κουφονήσι, και αφού θα «όργωνε» το Αιγαίο θα έβαζε πλώρη για Πειραιά ξανά μέσω Νάξου, Πάρου, Σύρου… Ταξίδι σχεδόν δύο ημερών.

Το καράβι ήταν φορτωμένο εμπορεύματα που ανάμεσά τους ξεχώριζαν τα τυριά ενώ είχαν επιβιβαστεί για το ταξίδι- επισήμως- 122 άνθρωποι. Αργότερα αποδείχτηκε ότι οι επιβάτες ήταν πάνω από 140. Ανάμεσα στους επιβάτες ταξίδευαν για την εξορία της Ανάφης και κρατούμενοι κομμουνιστές και τρεις χωροφύλακες που τους συνόδευαν. Καπετάνιος του καραβιού ήταν ο έμπειρος πλοίαρχος Γιώργος Πιλάλης.

Ο καιρός ήταν καλός με ελαφρύ βοριαδάκι- τραμουντάνα- και ο καπετάνιος θέλησε να κερδίσει χρόνο χαράσσοντας πορεία ανάμεσα στο Μικρό Καβούρι και τον «Κασίδη»· τότε έπεσε το πούσι… Πλέοντας με ταχύτητα έξι μιλίων, κατάλαβε ο καπετάνιος ότι η πυξίδα είχε χαλάσει. Και το κακό δεν άργησε να συμβεί. Το πλοίο καρφώθηκε στη μύτη του «Κασίδη» και μπατάρησε, κι εκεί, ούτε ένα μίλι από την ακτή, πάνω σε μια βραχονησίδα, έχασαν τη ζωή τους 11 άνθρωποι! Το ατμόπλοιο δεν διέθετε συσκευή ασύρματου τηλέγραφου, συνεπώς δεν εξέπεμψε SOS!

Το σημείο όπου συνέβη το δυστύχημα ήταν ιδιαίτερα βατό για τους επιβαίνοντες, που θα μπορούσαν να είχαν βγει στο κατάστρωμα και πηδήξουν στη βραχονησίδα, όμως κάτι το σκοτάδι, κάτι ο πανικός ο Χάρος θέρισε 11 ψυχές.

Τα φώτα έσβησαν, απλώθηκε θανατερό σκοτάδι και το πλήρωμα έδωσε περισσότερη σημασία στο να διασώσει τα τυριά παρά τους ανθρώπους! Οι ναύτες, ακολουθώντας τις εντολές του καπετάνιου, αντί να βοηθήσουν τους επιβάτες, μετέφερε τα εμπορεύματα στη βραχονησίδα, για να ελαχιστοποιήσει την οικονομική ζημιά. Για να λέμε την αλήθεια, ο καπετάνιος δεν πίστευε ότι θα μετρούσε πνιγμένους σε μια… κουταλιά νερό. Και έγινε της Πόπης· η φράση παρέμεινε από τότε συνώνυμο με τον πανικό και το χάος.

Πηγή : Έθνος