Η κατάσταση στη Σαλαμίνα μετά τη χθεσινή καταστροφή και τον τραγικό θάνατο του ζευγαριού οφείλει να προκαλέσει απογοήτευση, οργή και μεγάλο προβληματισμό για το τί θα επακολουθήσει. Η Σαλαμίνα είναι όπως καλά γνωρίζετε ένα νησί με μεγάλο πληθυσμό μόνιμων κατοίκων -περισσότερων από 75.000- ο οποίος τους καλοκαιρινούς μήνες σχεδόν δεκαπλασιάζεται σε εγγύτητα με τον Πειραιά και άμεση πρόσβαση, τόσο που συχνά πιστεύει κανείς ότι αποτελεί κομμάτι της ηπειρωτικής Αττικής. Για εμάς τους γηγενείς Πειραιώτες , πάντως η Σαλαμίνα εκτός από όλα αυτά είναι η μεγάλη αλάνα του ευρύτερου Πειραιά που διαχρονικά τηρεί την υπόσχεση για δίκυκλο, ελευθεριότητα και καλοκαιρινές βουτιές χωρίς πρωτόκολλα και καθωσπρεπισμούς.
Αποτελεί , σε όλη της τη διαδρομή, τόπο εξοχικής κατοικίας ανθρώπων του μόχθου , γιαυτό ας μην την εγκαλέσουμε για τη δόμηση της ή τα μικρά της οικόπεδα. Έχει πλούσια ιστορία από την αρχαιότητα και δεν εμφανίζει ούτε κόμπλεξ ούτε πρόθεση να γίνει Ύδρα ή Σπέτσες.
Στη χθεσινή πυρκαγιά λοιπόν καταστράφηκε η περιουσία πολλών ανθρώπων που πάσχισαν για να την αποκτήσουν και έχασε τη ζωή του ένα ζευγάρι που η ενημέρωση εμφατικά μας τόνισε ότι ήταν ηλικιωμένο – – δεν ξέρω αν αυτή η πληροφορία μειώνει τη βαρύτητα του θανάτου. Σε δέκα λεπτά απόσταση από τον Πειραιά δεν είδαμε κανένα βουλευτή ή υπουργό/υφυπουργό να μπαίνει στο ferry boat έστω για το φαίνεσθαι. Θα μου πείτε Δεκαπενταύγουστος. Μα , όποιος ασκεί δημόσια εξουσία δεν οφείλει να είναι σε υπερεντατική εγρήγορση και να αφήσει τις αναρτήσεις στα social κατά μέρος;
Τώρα λοιπόν στο ξεκίνημα της εβδομάδας θα ψάξουμε να δούμε αν το οικόπεδο ήταν ακαθάριστο και να βρούμε τον ένοχο “βρωμιάρη”. Σε λίγο η εντολή θα είναι να μην τρώμε για να μην πνιγούμε (και δεν υπάρχει σύστημα υγείας να μας σώσει)…Η πολιτεία και η αυτοδιοίκηση δε μπορει να περιμένει τον πολίτη να υποκαταστήσει το έργο της . Γιατί δεν αμοίβονται το ίδιο και γιατί απλά η ευνομούμενη κοινωνία δεν είναι συλλογικότητα.
Το πιό δυσάρεστο είναι ότι σήμερα θα γίνουμε και μάρτυρες των καταγραφών και των υποσχέσεων για αποζημιώσεις από το αρμόδιο υπουργείο που δεν ξέρουμε αν θα δοθούν αλλά και αν δοθούν θα είναι με χρήματα ρεφενέ του Έλληνα πολιτη
Τα κονδύλια είναι τεράστια το ίδιο και η φορολόγηση των πολιτών και οφείλουν να χρηματοδοτούν έργα υποδομής και προφύλαξης και όχι φιέστες και πανηγυράκια. Όσο για την κλιματική κρίση σίγουρα είναι κοντά μας αλλά οφείλει ο κάθε εντεταλμένος αρμόδιος να βρει τους επιστήμονες που θα αναζητήσουν και θα εφαρμόσουν τη λύση ,θα προηγηθούν των γεγονότων και θα κάνουν τους πολίτες να νιώθουν ασφαλείς . Και αν δεν μπορούν οι αρμόδιοι να τους εντοπίσουν και να βρουν τρόπους προφύλαξης των πολιτών ,υπάρχει και η παραίτηση. Μέθοδος ανακουφιστική εκατέρωθεν.
Κώστας Κατσιβαρδάκος
